Rooms-katholieken hebben grote moeite de sociale leer van hun kerk uit te voeren. Dat zijn niet direct mijn woorden, maar die van een bijna-heilige.
Ik heb het over bisschop Tiny Muskens van Breda, die dit vrijdag in Den Haag constateerde op een conferentie over de toekomst van de katholieke ontwikkelingssamenwerking. De aanleiding was dat veertig jaar geleden paus Paulus VI de encycliek Populorum Progressio publiceerde, een document dat van beslissende betekenis is geweest voor het denken over ontwikkelingssamenwerking en mensenrechten binnen de r.-k. kerk.
De bisschop kreeg tien jaar geleden grote bekendheid, toen hij ‘als woordvoerder van de onderkant’ zei dat een arme die zijn of haar kind niet kan voeden, het recht heeft een brood te stelen. Hij herhaalde vrijdag dat de catechismus van zijn kerk een arme dat recht geeft.
Ik denk dat de bisschop ten aanzien van dit punt in essentie gelijk heeft. Dat een arme -natuurlijk een relatief begrip- tot deze daad mag overgaan tót het moment dat de samenleving het begrip ‘solidariteit’ werkelijk als diepgeworteld basiskenmerk in zich heeft. Op misschien enkele goede uitzonderingen na vrees ik dat dit moment lang op zich laat wachten. Bijvoorbeeld omdat deze solidariteit als ‘onhaalbaar’ en/of ‘onwerkelijk’ wordt gezien. Omdat men blind is, omdat men er geen oog voor heeft. Omdat deze opvattingen waarschijnlijk gestolen kunnen worden door een grote groep mensen.
