België

België heb ik al heel wat keren doorkruist. Van ‘The Bulge’, om een term te noemen die ruim zestig jaar geleden actueel was en nu nog te weinig mensen zal aanspreken, via de centrale as met o.a. Antwerpen, Brussel en Charleroi, tot het pure laagland in de meer westelijke delen.
Een vrij scherpe grens scheidt Nederland van België. Dan doel ik vooral op de wegen die al meteen bij het verlaten van één van de drie zuidelijke provincies relatief veel overdwarse uithollingen vertonen, de ongepland aanwezige bovengrondse stroomlijnen en niet in het minst de vele, bijna eenzame en voor het gevoel dichtgetimmerde huizen die bij mij vaker lege blikken hebben veroorzaakt.
Het valt ook op wanneer je flarden van een Vlaamse of Waalse wielerwedstrijd op televisie bekijkt. Amper volk te bekennen. Grotere aantallen zouden zeker niet misstaan ter aanmoediging van soms tegen de wind opbeukende bestuurders van doortrapte tweewielers.

Tegen het minder geplande in het land waar Henk Westbroek nog lang aan twijfelde heb ik niets. Integendeel zelfs. Bij ons is elke weelderige stoeptegel in kadastrale-, bestemmings- en weet-ik-in-hoeveel-nog-meer-plannen tot in het grootste google-detail vastgelegd. Vaak kunnen we hier een voorbeeld nemen aan het land van Hergé, Ruyslinck, Brel en Piet Piraat.
Maar die huizen, als ware ze wees, ogen als Remi. Minder vitaal ook. Hector Malot, de man die op 17 juli aanstaande precies een eeuw in ‘die andere ruimte’ verblijft, zou, weliswaar als Fransman, misschien wel een pasklaar antwoord hebben. Wie weet hebben een groot aantal Nederlanders ook wel een verklaring, besef ik nu. Sterker: ze kunnen best eens direct betrokken zijn bij deze problematiek. Ik meen immers  een flinke hoeveelheid landgenoten (?) te kennen die ‘deze andere ruimtes’ op papier mogelijk misbruiken door de tijd fiscaal gunstig uit te zitten. In Achel zou men als voorbeeld een voetbaltrainer uit ‘Olland’ recent nog tegen het gezette lijf hebben kunnen lopen. Zij het onzichtbaar. 

www.goedmakers.eu

Ingekomen e-mail

Ik ontving een mail over een vrij recent door mij geplaatst artikel op het Volkskrantblog. De e-mail is afkomstig van  de heer Joosten en handelt over het probleem ‘materiële overvloed, geldnood en schulden’.

‘Wat is bij de meeste mensen nu werkelijk het probleem? Er zullen inderdaad gezinnen zijn waar grote geldnood is. Volgens mij is het in veel gevallen om de luxe te doen en geen goed financieel beleid in de huishoudens. Ik gun de goed verdienende mensen hun rijke leven. Maar waar ik me vreselijk aan stoor zijn figuren die €60.000,- per jaar verdienen, € 2500,- netto per maand en dan nog klagen dat het zwaar is. Ik wil onmiddelijk met ze ruilen qua inkomen. Ik krijg € 1500,- netto per maand, heb 3 studerende kinderen en ben alleenverdiener omdat mijn vrouw chronisch ziek is, waardoor we ook nog hoge ziektekostenuitgaven hebben die maar voor de helft vergoed worden. En toch zeg ik dat ik het niet slecht heb. Maar als ik zulke lui hoor ga ik over m’n nek want ze willen alle luxe hebben. Ik heb geleerd dat als je iets van luxe wil kopen je er eerst het geld voor moet hebben. Vandaar dat ik alleen maar hypotheekschuld heb en verder niet. De regering wil dat we uitgeven, maar je bent toch gek als je uitgeeft als je weinig of niets hebt. Iedereen zou z’n knip dicht moeten houden en verstandig uitgeven en je niet gek laten maken door regering en reclames van financieringsbedrijven, want die denken alleen maar aan hun winst. NEDERLAND STOP MET LENEN!!!!!!!!’

Een bijdrage met een toegevoegde waarde. Bedankt!

www.goedmakers.eu

De kolere krijgen

Samen GEZOND werken – Samen GEZOND leven. Dat zou een beter motto zijn voor het komende kabinet. Het is immers al een eis van de samenleving dat je GEZOND bent.
Want heb je toevallig één of twee keer per jaar de griep, lijd je aan een onschuldige vorm van huidkanker, is er af en toe sprake van een lichte oprisping van je maag-darmkanaal of hebben niet-gediplomeerde betweters je ooit het leven zuur gemaakt waardoor je daarvan de gevolgen nog een enkele keer ondervindt, dan kun je het in het huidige, liberale, op winst en onpersoonlijkheid gebaseerde en dus irreële, kortzichtige en weinig sociale maatschappelijke systeem wel vergeten.

Ik zie het te vaak om me heen, ook in de -digitale- krant. Een klein voorbeeld is hieronder te lezen. En dan praten we nog ’slechts’ over ‘roomattendants’ (sjiek hè?), die een bonus wel op hun buik kunnen schrijven wanneer ze lichtelijk ongesteld zijn.

De baas kan zich op willekeurige dagen rustig afmelden. Die kan melden dat hij/zij een onmisbare netwerkmeeting heeft op een golfterrein……terwijl deze persoon thuis misschien slechts lichte koppijn heeft. Zo iemand gun je toch op z’n minst 1000 galbulten toe? Niet dan? 

www.goedmakers.eu